همراه پزشک

سندرم اهلرز دانلوس

بررسی اجمالی

سندرم Ehlers-Danlos گروهی از اختلالات ارثی است که بر بافت های پیوندی شما تأثیر می گذارد - در درجه اول پوست ، مفاصل و دیواره رگ های خونی. بافت همبند مخلوط پیچیده ای از پروتئین ها و سایر مواد است که قدرت و خاصیت ارتجاعی ساختارهای زیرین در بدن شما را فراهم می کند.

افرادی که به سندرم Ehlers-Danlos مبتلا هستند معمولاً دارای مفاصل بیش از حد انعطاف پذیر و پوستی کشیده و شکننده هستند. اگر زخمی داشته باشید که نیاز به بخیه داشته باشد ، این می تواند به یک مشکل تبدیل شود ، زیرا پوست اغلب آنقدر قوی نیست که بتواند آنها را نگه دارد.

نوع شدیدتر این اختلال ، به نام سندرم Ehlers-Danlos ، از نوع عروقی ، می تواند باعث پارگی دیواره رگ های خونی ، روده یا رحم شود. از آنجا که سندرم Ehlers-Danlos ، از نوع عروقی ، ممکن است عوارض بالقوه جدی در بارداری داشته باشد ، ممکن است بخواهید قبل از تشکیل خانواده با یک مشاور ژنتیک صحبت کنید.

علائم

سندرم کلاسیک Ehlers-Danlos

علائم و نشانه های شایع ترین شکل سندرم Ehlers-Danlos عبارتند از:

  • اتصالات بیش از حد انعطاف پذیر. از آنجا که بافت پیوندی که مفاصل را به هم نزدیک می کند شلتر است ، مفاصل شما می توانند از محدوده حرکتی طبیعی فراتر بروند. درد و دررفتگی مفصل شایع است.
  • پوست کشیده. بافت پیوندی ضعیف شده باعث می شود پوست شما خیلی بیشتر از حد معمول کشش داشته باشد. ممکن است شما بتوانید یک انگشت پوست را از گوشت خود دور کنید ، اما با رها شدن آن کاملاً در جای خود قرار می گیرد. همچنین ممکن است پوست شما کاملاً نرم و نرم باشد.
  • پوست شکننده پوست آسیب دیده اغلب به خوبی بهبود نمی یابد. به عنوان مثالبخیه هایی که برای بستن یک زخم استفاده می شوند اغلب پاره می شوند و جای زخم باز می کنند. این زخم ها ممکن است نازک و صاف به نظر برسند.

شدت علائم می تواند در افراد مختلف متفاوت باشد. برخی از افراد مبتلا به سندرم Ehlers-Danlos دارای مفاصل بیش از حد انعطاف پذیر هستند ، اما علائم پوستی آنها کم است یا هیچ کدام از آنها نیست.

سندرم Ehlers-Danlos ، نوع عروقی

افرادی که مبتلا به سندرم Ehlers-Danlos ، از نوع عروقی هستند ، اغلب دارای ویژگی های مشخصی از بینی نازک ، لب فوقانی نازک ، لاله های گوش کوچک و چشم های برجسته هستند. آنها همچنین پوستی نازک و شفاف دارند که خیلی راحت کبود می شوند. در افراد پوست روشن ، رگهای خونی زیرین از طریق پوست بسیار دیده می شوند.

سندرم Ehlers-Danlos ، از نوع عروقی ، می تواند بزرگترین شریان قلب (آئورت) و همچنین عروق به مناطق دیگر بدن شما را ضعیف کند. پارگی هر یک از این رگهای خونی بزرگتر می تواند کشنده باشد. نوع عروقی همچنین می تواند دیواره های رحم یا روده بزرگ را ضعیف کند -که همچنین ممکن است پاره شود.

علل

انواع مختلف سندرم Ehlers-Danlos با دلایل مختلف ژنتیکی همراه است که برخی از آنها به طور ارثی منتقل می شوند و از والدین به کودک منتقل می شوند. اگر شایع ترین انواع سندرم Ehlers-Danlos را دارید ، 50 درصد احتمال انتقال ژن به هر یک از فرزندانتان وجود دارد.

عوارض

عوارض به انواع علائم و نشانه های شما بستگی دارد. به عنوان مثال ، مفاصل بیش از حد انعطاف پذیر می توانند منجر به دررفتگی مفصل و آرتروز زودرس شوند. پوست شکننده ممکن است دچار زخم برجسته شود.

افرادی که به سندرم Ehlers-Danlos ، از نوع عروقی مبتلا هستند ، در معرض پارگی رگ های خونی اصلی اغلب کشنده قرار دارند. برخی از اندام ها مانند رحم و روده نیز ممکن است پاره شوند. بارداری می تواند این خطرات را افزایش دهد.

جلوگیری

اگر سابقه شخصی یا خانوادگی سندرم Ehlers-Danlos دارید و خودتان هستیدبا فکر کردن در مورد تشکیل خانواده ، ممکن است از گفتگو با یک مشاور ژنتیک بهره مند شوید - یک متخصص مراقبت های بهداشتی آموزش دیده برای ارزیابی خطر اختلالات ارثی. مشاوره ژنتیک می تواند به شما کمک کند الگوی وراثتی نوع سندرم Ehlers-Danlos را که بر شما تأثیر می گذارد و خطرات آن را برای فرزندان شما درک کند.

تشخیص

مفاصل بسیار شل ، پوست شکننده یا کشیده و سابقه خانوادگی سندرم Ehlers-Danlos اغلب برای تشخیص کافی است. آزمایشات ژنتیکی روی نمونه خون شما می تواند تشخیص را در بعضی موارد تأیید کرده و به رفع سایر مشکلات کمک کند.

رفتار

هیچ درمانی برای سندرم Ehlers-Danlos وجود ندارد ، اما درمان می تواند به شما در مدیریت علائم کمک کرده و از بروز عوارض بعدی جلوگیری کند.

داروها

پزشک شما ممکن است داروهایی برای کمک به شما در کنترل موارد زیر تجویز کند:

  • درد مسکن های بدون نسخه - مانند استامینوفن (تایلنول ، دیگران) ایبوپروفن (Advil ، Motrin IB ، دیگران) و ناپروکسن سدیم (Aleve) - اصلی ترین درمان هستند. داروهای قوی تر فقط برای آسیب های حاد تجویز می شوند.
  • فشار خون. از آنجا که عروق خونی در برخی از انواع سندرم Ehlers-Danlos شکننده تر هستند ، ممکن است پزشک شما با پایین نگه داشتن فشار خون ، فشار وارد شده بر رگ ها را کاهش دهد.

فیزیوتراپی

مفاصل با بافت همبند ضعیف به احتمال زیاد از جا در می آیند. تمرینات تقویت عضلات و تثبیت مفاصل ، درمان اصلی سندرم Ehlers-Danlos است. فیزیوتراپیست شما همچنین ممکن است بریس های خاصی را برای جلوگیری از دررفتگی مفصل توصیه کند.

روش های جراحی و سایر روش ها

ممکن است برای ترمیم مفاصل آسیب دیده در اثر دررفتگی های مکرر ، جراحی توصیه شود. با این حال ، پوست و بافت همبند مفصل آسیب دیده ممکن است پس از جراحی به درستی بهبود نیابد.

ممکن است برای ترمیم رگهای خونی یا اندام های پارگی در افراد مبتلا به سندرم Ehlers-Danlos ، از نوع عروقی ، جراحی لازم باشد.

شیوه زندگی و درمان های خانگی

اگر به سندرم Ehlers-Danlos مبتلا هستید ، جلوگیری از آسیب دیدگی بسیار مهم است. در اینجا چند کار وجود دارد که می توانید برای محافظت از خود انجام دهید.

  • ورزش را عاقلانه انتخاب کنید. پیاده روی ، شنا ، تای چی ، دوچرخه سواری تفریحی ، استفاده از دستگاه بیضوی یا دوچرخه ثابت همه گزینه های خوبی هستند. از ورزش های تماسی ، وزنه برداری و سایر فعالیت هایی که خطر آسیب دیدگی شما را افزایش می دهد خودداری کنید. فشار روی لگن ، زانو و مچ پا را به حداقل برسانید.
  • به فک خود استراحت دهید. برای محافظت از مفصل فک ، از جویدن آدامس ، رول سخت و یخ خودداری کنید. در حین کار دندانپزشکی استراحت کنید تا دهان شما بسته شود.
  • از برخی آلات موسیقی خودداری کنید. برای جلوگیری از ریزش ریوی ، از نواختن سازهای بادی نی یا برنجی خودداری کنید. ویولن ، ویولا یا پیانو گزینه های ایمن تری هستند و از انعطاف پذیری بیشتر دستان شما بهره می برند.

کنار آمدن و پشتیبانی

کنار آمدن با یک بیماری مادام العمر چالش برانگیز است. بسته به شدت علائم ممکن است در خانه ، محل کار و روابط خود با دیگران با چالش هایی روبرو شوید. در اینجا چند پیشنهاد وجود دارد که ممکن است به شما کمک کند تا کنار بیایید:

  • دانش خود را افزایش دهید. دانستن بیشتر در مورد سندرم Ehlers-Danlos می تواند به شما در کنترل وضعیت خود کمک کند. پزشکی را پیدا کنید که در زمینه مدیریت این اختلال تجربه داشته باشد.
  • به دیگران بگویید. شرایط خود را برای اعضای خانواده ، دوستان و کارفرمای خود توضیح دهید. از كارفرماي خود در مورد هرگونه محل اقامتي كه احساس مي كنيد شما را به كارگري با بهره ورتر تبديل مي كند ، س Askال كنيد.
  • یک سیستم پشتیبانی بسازید. روابط خود را با خانواده و دوستان مثبت و دلسوز پرورش دهید. همچنین ممکن است کمک کند با یک مشاور یا یکی از اعضای روحانی صحبت کنید. بسیاری از افراد مبتلا به سندرم Ehlers-Danlos می توانند از مراجعه به روانشناس یا مددکار اجتماعی بهره مند شوند.

گروه های پشتیبانی ، به صورت آنلاین یا حضوری ، به مردم کمک می کنند تا تجربیات مشترک و راه حل های بالقوه مشکلات را به اشتراک بگذارند.

کمک به فرزندتان در کنار آمدن

اگر والدین کودکی با سندرم Ehlers-Danlos هستید ، برای کمک به کودک خود این پیشنهادات را در نظر بگیرید:

  • عادی بودن را حفظ کنید. با کودک خود مانند کودکان دیگر رفتار کنید. از دیگران - پدربزرگ و مادربزرگ ، خاله ، دایی ، معلم - بخواهید که همین کار را انجام دهند.
  • باز باش به کودک خود اجازه دهید احساسات خود را در مورد ابتلا به سندرم Ehlers-Danlos ابراز کند ، حتی اگر این به معنای عصبانی بودن در بعضی مواقع باشد. اطمینان حاصل کنید که معلمین و سایر مراقبان کودک از وضعیت کودک شما مطلع هستند. مهارت های مراقبتی مناسب را به ویژه در صورت سقوط یا آسیب دیدگی با آنها مرور کنید.
  • فعالیت ایمن را ارتقا دهید. کودک خود را به شرکت در فعالیتهای بدنی با مرزهای مناسب تشویق کنید. در حالی که فعالیت های غیر تحمل وزن مانند شنا را تشویق می کنید ، از ورزش های تماسی جلوگیری کنید. پزشک یا فیزیوتراپیست کودک شما نیز ممکن است توصیه هایی داشته باشد.

آماده شدن برای قرار شما

شما ممکن است ابتدا نگرانی های خود را به توجه پزشک خانواده خود بیاورید ، اما او ممکن است شما را به پزشکی متخصص در زمینه بیماری های ژنتیکی ارجاع دهد.

آنچه شما می توانید انجام دهید

قبل از قرار ملاقات ، ممکن است بخواهید لیستی از پاسخ سوالات زیر را بنویسید:

  • چه نوع علائمی را تجربه می کنید؟
  • آیا والدین ، ​​پدربزرگ و مادربزرگ یا خواهر و برادر شما علائم مشابهی داشته اند؟
  • آیا هیچ خویشاوندی به علت پارگی رگ یا عضوی از دنیا رفته است؟
  • چه داروها و مکمل هایی را به طور منظم مصرف می کنید؟

چه انتظاری از پزشک خود دارید

پزشک شما ممکن است برخی از سوالات زیر را بپرسد:

  • آیا هیچ یک از مفاصل شما بیش از حد انعطاف پذیر است؟
  • آیا پوست شما کشش اضافی دارد؟
  • آیا بعد از آسیب دیدگی پوست شما خوب بهبود نمی یابد؟